segunda-feira, 1 de fevereiro de 2016

DÍA DOS HUMEDAIS NA GROBA


Este pasado domingo día 31 de xaneiro participamos nunha andaina interpretativa dos humedais da Groba da man do compañeior e amigo Afonso Rodriguez, do colectivo Matogueira.
Este ano decidiron facer esta andaina pola Groba para reivindicar os seus humedais, e a importancia que teñen no desenrolo de multitude de organismos animais e vexetais. A grande diversidade que podemos atopar nas carrasqueiras húmedas, nas pozas e lagoas estacionais e perennes, nos regatos e regueiras e sobor de todo nas turbeiras da Groba, supoñen un dos valores máis importantes e máis descoñecidos da biodiversidade da Groba.
Nunha mañán gris, con poalla e choiva, unhas sesenta persoas de tódalas idades, sen medo ao tempo encetamos unha xeira moi instructiva que nos levou dende a Chan da Lagoa ata A Poza Negra e logo, en coche, ata A Valga, onde a carón do Curro comezamos a segunda parte da andaina, vendo parte dos humedais que alí se poden atopar.
Grazas as  persoas e colectivos participantes por asistir,  e grazas por lembrarse da Groba para conmemorar este "Día Mundial dos Humedais", É moi importante estar aí denunciando as desfeitas conscientes e inconscientes,   e promovendo estes valores entre a xente que os descoñece.
Grazas a Afonso e aos amigos do Colectivo Matogueira e a Asociación Galega para a Conservación da Biodiversidade por achegarse á Groba e traer a tantos amigos da nosa natureza.



terça-feira, 19 de janeiro de 2016

DESFEITA NA SERRA DA GROBA

ARARON O CAMPO GRANDE.






AGRESIÓN AO PATRIMONIO NATURAL NA GROBA

Estes días atrás poidemos comprobar como as agresións ao patrimonio natural da Serra da Groba seguen a darse e non sabemos como, nestes tempos nos que estamos, aínda se poden levar a cabo accións tan agresivas co medio, a pesares de ser, teoricamente, especialistas os que deseñan ditas accións, e aos que se lle supón un grao de coñecemento sufuciente e especializado. Non sabemos, e por eso preguntamos , como e por que se aran superficies tan extensas de terreos sensibles, nos que está acreditado que nos solos turbosos deste espazo natural desenvólvense dúas comunidades vexetais que están consideradas como "prioritarias" pola lexislación comunitaria: os cervunais (código 6230) e as carrasqueiras húmidas atlánticas (código 4020). Ademais de formacións de turbeira e outros hábitats incluídos na Directiva 42/93/CE?
Como se ara na dirección da pendente e a tanta profundidade para plantar piñeiros e freixos nun lugar no que as secas estacionais van facer que alomenos os freixos sequen?. Que necesidade ten a CMM de Mougás de plantar piñeiros nas zonas dos nacentes de augas que, asemade, teñen valores vexetais que debería protexer? Por que se fai un peche tan extenso con postes e arame en lugares que non deberían estar pechados, dado o seu interese patrimonial? Por que se arou por riba das pedras e as laxes, en lugares nos que as árbores non se van a dar, rachando laxes e o solo transformando a paisaxe? Por que se pecha polo medio unha poza que ten un grande interese natural, situada nunha chanciña, nun alto con fermosas vistas? A tanto chega o sentimento de propiedade que hai que cercalo con arame para que se saiba ben ata onde chega Mougás e onde comeza Baíña? Que proveito tiran os veciños comuneiros de Mougás con esta acción que deturpa a paisaxe e estropea a contorna? Que beneficio económico van sacar os comuneiros de Mougás con esta prantación? Cal é o beneficio social, ecolóxico e natural de esta intervención que custou, segundo o cartel que está tirado no chan , 71.369,54 € e dos cales se subvencionarón, é dicir, pagamos todos 37.526,81 €?
Con tódolos respectos para a xente que traballa no monte e que tenta pór en valor as grandes superficies que temos na Serra da Groba, non entendemos certas actuacións nen as compartimos. Respectamos os bos traballos e as intervencións que coidan o monte. Respectamos as comunidades que con grande esforzo tentan xestionar o monte e tirar proveito para as súas comunidades, sempre e cando o fan con respecto por os valores naturais que tamén son patrimonio de todos/as, facendo compatibles os usos sociais e naturais cos das explotación forestais e do patrimonio cultural, as da fauna e a paisaxe. Non podemos comprender, neste caso, a actuación no Campo Grande, nunha zona que con un pouco de intelixencia, consideramos non debía ter sido arada destruíndo e/ou alterando gravemente a vexetación protexida pola lei e os acuíferos que van a ser alterados polos regos a xeito de drenaxe artificial. Non entendemos que non se deixe unha entrada para as persoas para poder visitar o Cortello do Porco, e se cerque todo con arame. Non entendemos que se peche ao medio unha poza, aínda que o linde natural da parroquia pase por aí. Non vemos esa necesidade, e ise gasto en materiais, para un proveito dificil de imaxinar.
Pórlle arames ao monte e arar as carrasqueiras e humedais non o consideramos nin produtivo, nin necesario e parécenos un destrago de diñeiro público que, neste caso serve máis para destruír que para crear riqueza. A biodiversidade e a maior riqueza que temos e isa non ten prezo, si ten moito valor e non podemos tentar comerciar ou xogar irresponsablemente con ela, a pesares de que os léxitimos donos da terra así o decidiran, sexan estes comuneiros, enxeneiros ou políticos. Tanto ten. Os erros non saben de títulos nen de cargos, as consecuencias pagámolas todos, agora e mañán, nós e os que veñan despois de nós.
Con moita door, pesar e respecto polos veciños de Mougás, así e dese xeito, non. Non ás desfeitas na Groba.
19 de xaneiro de 2016
SOS GROBA




terça-feira, 5 de janeiro de 2016

OS MUÍÑOS DE VENTO E OS ACCIDENTES

Novas na prensa:

Un molino eólico pierde dos palas que salieron despedidas contra una casa

Las partes se desprendieron y quedaron esparcidas en un radio de 200 metros en Corme

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/galicia/2016/01/04/molino-eolico-pierde-dos-palas-salieron-despedidas-contra-casa/0003_201601G4P6994.htm

sábado, 10 de outubro de 2015

NOVAS NA PRENSA: IMPOSTOS AO SOL , PASTOS E MONTES


Industria desoye a la Xunta e impone un cargo a los hogares que generen su electricidad

"El autoconsumidor debe contribuir al sistema como cualquier consumidor", defiende el ministro Soria -Solo podrán vender sus sobrantes de energía las instalaciones más grandes


http://www.farodevigo.es/galicia/2015/10/10/industria-desoye-xunta-e-impone/1328976.html


http://www.lavozdegalicia.es/noticia/economia/2015/10/10/sol-habra-pagar/0003_201510G10P32991.htm

Dueños de montes insisten en la necesidad de ampliar pastos para ganado

Según la Sociedade Galega de Pastos e Forraxes, las administraciones suelen confundir monte con superficie forestal

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/economia/2015/10/10/duenos-montes-insisten-necesidad-ampliar-pastos-ganado/0003_201510G10P32992.htm

quinta-feira, 6 de agosto de 2015

PRECISAMOS AXUDA

PRECISAMOS  AXUDA


O venres 6 de xullo de 2012 publicabase no DOG o  que se deu en chamar Decreto Equino. Decreo 142/2012, de 14 de xuño.

Este decreto veu a supor para os garranos, as chamadas burras do monte na nosa contorna, un golpe moi duro,  que veu provocando dende antes da súa publicación oficial, e perante todo o proceso da súa tramitación,  unha perda de exemplares nos nosos montes, que foron vendidos para mercados exteriores  ao noso país,  ou sacrificados. Parella a esta baixa do número de exemplares nos nosos montes  deuse unha baixa aínda máis preocupante e de dificil recuperación,  no número de propietarios  que posuían algún exemplar e, perante xeracións mantiveron viva a tradición de acurrar as bestas e vixialas nos nosos montes e serras. Na Serra da Groba foi demolededor o efecto deste Decreto Equino, provocando que en moitas parroquias onde tradicionalmente se chegou a ter censados alomenos un exemplar por familia ou casa aberta, agora non haxa nengún. Como medida defensiva,  e por parte dalgunhas famiias e veciños, fixeronse intentos de mercar exemplares para que non se seguise producindo esa baixada tan grande nalgunhas zonas, quedando os marcos familiares e os exemplares máis novos  e fertiles en mans de propietarios que xa teñen outros marcos e exemplares distribuídos en distintos curro e zonas. Sendo este un remedio aparente( consiguese frear a perda  masiva de exemplares reprodutivos) non o é na realidade a poucos anos vista,  nen tendo en conta outros factores que son vitais para o mantemento da supervivencia da tradición dos curros e a presenza dos garranos dun xeito equilibrado e controlado na Groba. É facil de entender si pomos un exemplo e logo aclaramos algunhas cuestións.  Imaxinade que unha  persoa  a que lle gustan os cabalos  e é aficionado ao mundo equino  con moitos posibles decide mercar burras na Groba e deixalas ceibas ( poñamos por caso un emir de Katar ou un veciño da Coruña que se chame Amancio ou se apelide Ortega)  . Podería mercalas todas por moi pouco diñeiro,  e non lle suporía un grande esforzo económico dado o valor material, prezo de mercado, que teñen. O problema viría non polo número de exemplares que habería no monte, se non polo numero de propietarios que son os que se encargan de vixiar, controlar e xuntar as burras para facer os curros e para que non baixen as terras cutivadas, estradas e lugares non axeitados. Chegaría a primavera, (aínda no suposto de que estes mecenas pagasen  a alguén para que fixese de” garda das burras” perante o ano para que non baixasen  aos campos)  e non habería xente para facer o cordón  e levar as burras aos curros; non habería xente para sacalas do curro e marcalas ou rapalas. Aínda prescindindo de rapalas e desparasitalas, non habería xente abondo  para seguir facendo os curros.

A perda é grande e a posible recuperación dificil. Mais non imposible. Fai falla un novo Decreto que teña en conta a singularidade das nosas burras e a riqueza que supón a nivel cultural, etnográfico e natural a súa existencia e persistencia nas nosas serras. Un Decreto que valore a un animal singular ( Equus ferus atlánticus) que moi probablemente sexa unha especie non catalogada de un equus  ancestral que logrou subsistir nas nosas serras aparentando o que non é, un cabalo, usado e tratado como tal, e aproveitado dende tempos ben recuados para tirarlle partido cando o mundo non sabía de motores, tractores ,  estradas e autopistas. Dende os romanos que conquistaron as terras da  Gallaecia ata os curas, tratantes, médicos  e mestres que ían de parroquia en parroquia a lombo das nosas burras a predicar, ensinar, curar ou facer negocios. Ou aqueles que os puxeron  tirando dos carros e os arados alí onde non chegaban os bois, por non ter cartos ou facenda  para mantelos.
Si se pode correxir o devalo das burras do monte da Groba. Si se pode ordear axeitadamente o seu ciclo vital para que poidan seguir aí, como ata o de agora, sen producir danos nen perxuizos, coidando e prestando atención aos incidentes que se poidan dar, cun regulamento que poña en valor este patrimonio único que temos en Galicia, coas súas singularidades . Os problemas teñen solución cando se encaran de fronte e con diálogo, e con gañas de resolvelos. Partindo da idea de que é un valor a potenciar e non un atranco que hai que eliminar, como parece que asemella se entende na redacción dun decreto imposibe de cumprir polos propietarios das burras do monte ou garranos da Groba ou o Galiñeiro.

Varias asociacións apoiamos un Recurso Contencioso Administrativo que se puxo contra o decreto Equino.  Este recurso foi desestimado pola Sección 002 da Sala do Contencioso Administrativo do  Tribunal  Superior de Xustiza de Galicia, con data 16 de abril de 2015.
Con data 24 de abril de 2015, presentouse escrito pedindo complemento de setencia.
Agora presentouse ante o Tribunal Supremo do reino de España outro recurso de casación para o que se percisa o seguinte orzamento:


PRESUPOSTO RECURSO DE CASACIÓN

A) Honorarios Letrado:
- N. 76: Preparación Rec. Casación: 300'00€
- N. 77-a) Interposición: 2.325'00€
B) Dtos. Procurador:
- Preparación Rec. Casación: 66,80€
- Interposición Rec. Casación: 267,20€
C) Tasas Xudiciais:
- Importe Fixo: 1.200'00€
- Importe Variable: 90'00€
4.249'00€
Ive (21%) s/ A) y B) (2.959€): 621'39€
Total: 4.870'39€

Ante esta situación e a escasa capacidade económica dos que apoiamos o recurso, e polo que facemos un chamamento dende SOS GROBA, para que todos/as os que queirades apoiarnos nesta loita na defensa dos garranos da Groba, o fagades aportando a cantidade que estimedes,  nunha conta que se creará e que comunicaremos neste blogue e no facebook  de SOS GROBA cando a coñezamos.
As aportacións serán adicadas  esclusivamente a este fin e serán publicadas por SOS GROBA, sempre que o doante  asi o queira e/ou o permita, nunha relación detallada. Os doantes poden figurar na lista só co nome, ou co nome e a cantidade aportada,  ou mantendo o anonimato si a sí se prefire.
Chegados a cantidade necesaria, farase  unha nota  publica e pecharase a conta. SOS GROBA vai aportar dos seus cativos  fondos unha cantidade que se vai determinar polos membros da asociación. A si mesmo individualmente faremos cada quen as achegas que poidamos e que como calquera publicaremos individualmente.
Mentres non se crea a conta,  podedes dirixirvos por correo a SOS GROBA grobaviva@gmail.com  para indicar a vosa vontade  de aportación, para ir facendo as previsións que temos que facer chegar aos compañeiros da Asociación Monte Acibal , Asociación Lobo, Propietarios de  Garranos do Monte da Groba e Curro de Sabucedo e persoas  individuais que ata agora apoiaron o recurso.

 Este recurso supón seguir tentando negociar coa Xunta e con quen  faga falla,  para que se recoñeza que os garranos non son gando, nen animais domésticos, e que teñen que ser tratados dun xeito singular cun regulamento específico que faga posible a súa convivencia nos nosos montes cos usos tradicionais do monte e os dereitos  das xentes que os posuen e aproveitan dende sempre, e a pervivencia dos curros como ben patrimonial de interese cultural e etnográfico.

Grazas a todas/os polo voso apoio, sexa cal for.

terça-feira, 4 de agosto de 2015

Philippe Bihouix: «O crescimento verde é umha mistificaçom absoluta»


Interesante artigo con importantes reflexións sobre o futuro e o uso e abuso que estamos a facer das mateiras primas e da enerxía. Concordamos que hai que mudar os xeitos de vivir e, sobor de todo, de consumir.
 O artigo está tomado da páxina dos compañeiros de vésperadenada

http://www.vesperadenada.org/2015/08/03/philippe-bihouix-o-crescimento-verde-e-umha-mistificacom-absoluta/



Philippe Bihouix: «O crescimento verde é umha mistificaçom absoluta»

http://www.vesperadenada.org/2015/08/03/philippe-bihouix-o-crescimento-verde-e-umha-mistificacom-absoluta/

terça-feira, 7 de julho de 2015

MUÍÑO DO PORTO DO MOLLE. O DESLEIXO DO NOSO PATRIMONIO


Tivemos oportunidade de visitar este importante muíño estes días, co gallo da visita que o IEM organizou nuha nova tempada de xeiras de verán. Unha vez máis, poidemos comprobar como as administracións que teñen que velar e coidar o noso patrimonio (este muíño forma parte do patrimonio etnográfico e cultural de Nigrán) non fan nada por coidalo, ou o que é pior, aínda fan que o seu deterioro se acelere con actuacións non axeitadas.
O IEM ten feito máis xeiras polo chamado río Muíños (iste é un dos varios nomes que ten este pequeno e importante río de Nigrán ao longo do seu curso) e sempre procura ensinar aos visitantes o patrimonio natural e cultural de este fermoso espazo, hoxe moi deteriorado e atacado pola presión das construccións e os impactos das intervencións nas súas beiras. O nome do río, Muíños,  ten que ver con  esta industría  de moer que está aí dende hai séculos, cando non había moitas máis en todo o concello, e xa moían para os veciños e veciñas por un prezo pagado en maquías, que redundaba en beneficio dos seus donos e os muíñeiros que facían o seu labor. Este muíño en particular, o do Porto do Molle, ten ademais do interese etnográfico, un interese arquitectónico, o ter tres móas e unha arquitectura popular moi interesante,  ao ser muíño e vivenda no mesmo edificio, e ter tres arcos no inferno, en cadansúa saída da auga para o río, despois de ter movido as penlas do rodicio. Ten tamén a súa importancia por ser unha das poucas testemuñas que seguen en pé dun patrimonio ligado ao río e a auga moi singulares, e que nesta zona foi a distribución da auga para regar, mediante a construción das chamadas "albercas", que eran  unhas presas que gardaban a auga ata que ía rebordando para atrás, regando os campos por uns regos que ían inundando os campos nunha grande extensión de terra, e seguindo uns patróns de reparto de dereito de auga singulares. Hai un traballo pendente de publicar feito por Xosé Lois Vilar, no que se recolle a toponimia do lugar, co nome dos regos e albercas que os veciños usaron durante séculos para aproveitar esas augas, e que ten un grande valor etnográfico, dado que hoxe, pola construción da zona industrial por parte da Zona Franca de Vigo, xa desaparreceron.
Este muíño, se non estamos mal informados, tiña que ser restaurado pola Zona Franca. Nos orzamentos do concello de Nigrán, falábase aló por maio do 2013, de obras comprometidas entre as que se atopaba a restauración deste muíño.
Tamén por abril de 2011, cando andivemos por alí, recollendo toponimia con Xosé Lois Vilar, poidemos ver o estado do muíño e a contorna. Aínda poidemos tirar algunhas fotos e ver a levada, singular pola súa construción e tamaño.

Na visita que fixemos no verán do 2011co IEM, poidemos ver o muíño e as súas construcións anexas. Poidemos comprobar a limpeza da vexetación e o muro de mampostería con pedra de granito do Porriño, que consideramos non é a acaída para este lugar, dado que estamos a falar dun ben patrimonial coa súa singularidade e que ten que ter os coidados nass intervencións, quese teñen con outros bens de interese cultural.


 Todos este sinais, chegados e a este punto, amósannos o desprezo que se ten polo patrimonio e o pouco o nulo caso que lle prestan quenes tiñan que prestarllo. Despois escoitamos a políticos e adminsitradores (Zona Franca) falar de economía, de patrimonio, de creación de riqueza e postos de traballo etc. A noso entender, todo iso é moi importante, e maís nestes tempos de crise, por iso se deben levar a cabo actuacións racionais optimizando recursos e aproveitandoos. O patrimonio é unha das primeiras fontes de recursos que pode xerar postos de traballo e valor engadido. Hai que saber velo, e facer que a súa posta en valor sexa un atractivo para o concello que dinamice sectores como o comercio, o turísmo, a restauración e a cultura. Un concello como o de Nigrán precisa pór en armonía e comunicación todos os seus sectores productivos para facer que a xente non teña traballo só os meses de verán, ou teña que emigrar. a cultura e o patrimonio son en moitos lugares de Europa a súa mellor fonte de recursos laborais. Nos temos os recursos, Agora ben, temos que aprender dunha vez a usalos e explotalos, primeiramente valorandoos e coidandoos, e despois, aproveitalos para xerar riqueza todo o ano. Unha riqueza que ten que ser material e cultural, sen desprezar a nengunha das dúas.
Sirva este apuntamento neste blog de ecoloxía e defensa do patrimonio do Val Miñor e contorna, para denunciar o estado de este muíño e o desprezo que ate o de agora lle levan feito Zona Franca e concello de Nigrán, e que repartan a culpa aqueles que a teñan. Agardamos que novos tempos no concello de Nigrán e na política en xeral do país, traian a restauración e coidado do noso patrimonio natural e cultural, podendo comenzar en Nigrán por este muíño que xa tiña que estar restaurado.
A, e que fagan as cousas ben e con sentidiño. Que pregunten a quen sabe e se asesoren antes de facer obras irreversibles.

Pola nosa parte, sempre dispostos a axudar e a denunciar , si fose necesario. agardemos que non.

Sería moi urxente cortar a grande  acacia negra que está a estragar a levada coas raices. Por outra parte é unha especie invasora e está fora de lugar.